Arbeidsmarkt
7 november 2014 | door: Marieke Vlerick

Hete herfst in Brussel

In Brussel manifesteerden de vakbonden tegen de besparingsmaatregelen. Marieke (22) betoogde niet mee. “We kunnen niet meer verder op de poef. Iedereen zal een stuk moeten bijdragen aan de toekomst.”

"Het socialistisch gedweep van rozengeur en maneschijn is ingehaald door de realiteit."

Fluitjes, vlaggen, mannen en vrouwen met stentorstem die slogans scanderen en een heleboel vakbondsmilitanten. Betogen, ik heb het nog nooit gedaan. Maar google ‘vakbonden’ eens en gegarandeerd dat 3/5 van de resultaten eraan gerelateerd zijn. Er zijn twee redenen dat ik nog nooit betoogd heb. Ik ben 22 jaar en ik ben geen fan van de oppermachtige ‘tribale’ vakbond.

Dat mensen opkomen voor of zich verzetten tegen iets toont aan dat ze in iets geloven. Maar betogen en staken zijn in mijn ogen een anachronisme. De Standaard kopte vandaag ‘Vakbonden winnen eerste ronde’. Maar wat hebben ze gewonnen?

 

Slechts 39 procent steun

Een peiling van VTM Nieuws op 1000 Vlamingen geeft te kennen dat slechts 39 procent van de bevolking de betoging in Brussel steunt. Verdeeldheid, een meerderheid mensen die niet akkoord zijn met DE betoging(en) en vooral heel veel frustratie. Je zal het voor minder een hete herfst noemen. Een pyrrusoverwinning, me dunkt, waar anderen de tol voor betalen. Want wist u dat zo’n dagje Brussel ongeveer kost aan bedrijven? Naar schatting twee miljard euro.

 

De regering heeft de vakbonden een hand aangeboden maar zij wilden de hele arm. Moord en brand schreeuwen ze. Michel 1 wordt verdoemd tot schandvlek met haar regeerakkoord. De laatste keer dat ik controleerde, was het nochtans wel de regering die verkozen werd, het vertrouwen ontving en daarvoor dus het beleid mag uitstippelen. En toch menen de vakbonden dat zij oppermachtig te zijn. Nochtans heeft de betoging meer weg van een wrang machtsvertoon (lees: onmacht).

 

In de media wordt er zowel door de meerderheid als de oppositie flink met cijfermateriaal en argumenten gegoocheld om het gelijk te staven. Ik vind dat vakbonden hooguit dienen te bemiddelen. Het is niet aan hen om met de scepter te zwaaien of onrust te zaaien. Het opjutten tot een hete herfst is een wrang machtsvertoon. Paradoxaal genoeg symboliseert het voor mij vooral onmacht.

 

Socialistisch gedweep

Het o-zo grote maatschappelijke draagvlak van de protesten blijkt bovendien zwakker dan gedacht. En begrijp mij niet verkeerd: de vakbonden zijn in het verleden nuttig geweest. Maar de geschiedenisles is voorbij en het socialistisch gedweep is ingehaald door de realiteit. Het beleid van nu bepaalt onze toekomst. Laten we als samenleving moedig zijn i.p.v. ons te laten leiden door woede. We moeten kijken naar het bredere plaatje en de koers wijzigen nu het kan. De socialisten hebben de zure appel lang genoeg links laten liggen, tot die rot was. Iemand moet erdoor bijten want composteren doet deze symbolische appel niet. Ook niet bij de volgende generaties.

 

Het socialistisch gedweep van rozengeur en maneschijn is ingehaald door de realiteit. We kunnen niet meer verder op de poef. Iedereen zal een stuk moeten bijdragen aan de toekomst. Dus verdorie, laten we moedig zijn, constructief werken en elkaar steunen. Ondanks het regeerakkoord en alle heisa daaromtrent geloof ik nog altijd in de toekomst. Dat zou u ook moeten doen.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Marieke Vlerick
Hete herfst in Brussel - 7 november 2014



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer