Economie
19 februari 2015 | door: Rob Maris

Dijsselbloem heeft een te harde houding jegens de Grieken

Minister Dijsselbloem praat zijn Duitse collega Schäuble na. Het is dringend geboden dat de invloed van de laatste afgeremd wordt, omdat er anders ongelukken dreigen te gebeuren.

"Is Nederland in de persoon van Eurogroep-voorzitter Dijsselbloem het schoothondje van Duitsland geworden?"

Gezien de woelige geschiedenis van Griekenland, dat na de Tweede Wereldoorlog een burgeroorlog meemaakte, en van 1967 tot 1974 een dictatuur was, is het gepast het land met de nodige empathie te bejegenen. Zoals het nu gaat, zou Max van der Stoel – die heel veel voor het Griekenland van direct na de dictatuur betekend heeft, en waarnaar een straat in Athene genoemd is – zich beslist in zijn graf omdraaien. Nederland mag gerust opnieuw een positieve rol gaan spelen in het acute conflict.

 

Dit artikel vormt een oproep tot het volgende:
- de Nederlandse Voorzitter van de Eurogroep moge een constructievere houding jegens de Grieken innemen, los van vermeende provocaties van de kant van de Grieken,
- en zich daarbij niet laten beïnvloeden door dogmatische krachten in de Duitse regering, die regels boven de werkbaarheid van diezelfde regels stellen.

Barry Eichengreen, bekend economisch geschiedkundige, heeft onlangs in een interview over de eurocrisis in Die Welt gezegd dat het zich aan regels houden op zich goed is, maar dat dit niet zinnig is als regels tot een catastrofe leiden. Hij pleit voor pragmatisme, ook op basis van het verloop van vroegere financiële crises.

 

In het bijzonder kan gebrek aan pragmatisme vooral Schäuble verweten worden. Hij weigert pertinent te erkennen dat de noordelijke landen – in het bijzonder Duitsland – medeverantwoordelijk zijn voor de averechtse werking van de bezuinigingspolitik in Griekenland. Een van de vreselijkste zinnen die Schäuble kan uiten is deze: „ein Jeder kehre vor seiner eigenen Tür“. Dit komt goed aan bij het kiezersvolk! Daarover straks meer.

 

Economen staan overwegend achter de analyse van de Griekse minister van financiën Varoufakis, die eveneens econoom is. Deze analyse komt erop neer, dat de draconische bezuinigigen zoveel bruto nationaal product kapot gemaakt hebben, dat de verhouding tussen de hoogte van de schulden ten opzichte van het BNP – de belangrijkste graadmeter voor de schulden van een land – verslechterd is. Juist omdat deze politiek opgelegd is, draagt Euroland, en in het bijzonder de invloedrijke Duitsers een bijzondere verantwoordelijkheid.

 

Schäuble is geen econoom. Hij is jurist. Dat is tegelijk de achtergrond van zijn fatale houding. Daarom is het ook fataal als de voorzitter van de Eurogroep de mening van het machtigste land in de Eurozone napraat. Maar er is meer.

 

De politiek doet alleen naar wat de publieke opinie meent te willen

De Belgische theaterregisseur Luk Perceval heeft onlangs in een interview hard afgerekend met de politieke elite: Hij vindt dat de hedendaagse politici een volledig gebrek aan ruggengraat tentoonspreiden. Ze articuleren niet wat ze werkelijk denken, maar ze praten alleen maar conform meningen, die door opiniepeilers gepeild worden, zodat ze daarmee een bepaald publiek, een bepaald marktaandeel bereiken (Cicero, Duits politik maandblad, februari 2015). Merkel moet het bij hem in het bijzonder ontgelden. Zij heeft volgens hem zelfs „zo veel persoonlijkheid als een pompoen“.

 

Tony Judt, een Amerikaanse historicus, heeft 2010 in zijn laatste boek op een andere manier ook geschreven dat de hedendaagse politicus geen ruggengraat meer heeft. Hij vergelijkt het met de politici van rond en na de tweede wereldoorlog. Er was veel meer sprake van visie, ook het uiten van beleidsvisies, die niet direct konden rekenen op sympathie bij de bevolking, maar toch achteraf juist blijken te zijn.

 

De opportunistische handelwijze van de hedendaagse politici is fataal. Politici hebben de opdracht ook onaangename boodschappen te benoemen en vooral te verklaren. Dit laatste is nodig om de vlucht naar populistische partijen binnen de perken te kunnen houden. De methode-Schäuble (zie eerdergenoemd citaat) helpt natuurlijk ook om kiezers op afstand van de Alternative für Deutschland te houden – een groot probleem voor de CDU – , maar dat is al te goedkoop en wreekt zich inmiddels – Schäuble kan niet meer terugkrabbelen. Dijsselbloem moet daarentegen met duidelijk gearticuleerde gronden verklaren,dat het voor iedereen beter is de Grieken een nieuw plan aan te bieden. Ook al betekent dit gezichtsverlies voor Schäuble. Het zal niet genoeg zijn voor een straatnaam in Athene, maar wel voor de sociale vrede in Europa.

 

Ik ben bang dat dit een cruciale week voor Europa wordt, want er zijn zeer waarschijnlijk andere (neoliberale) krachten aan het werk, die uit alle macht een precedent willen voorkomen. Wat als Podemos in Spanje verkiezingen dreigt te winnen?

Trefwoorden:
EuropaEconomie

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Rob Maris
Dijsselbloem heeft een te harde houding jegens de Grieken - 19 februari 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer