Godsdienst
19 februari 2015 | door: Ruben Vis

Lessen in barmhartigheid

Drie islamitische geestelijken is Nederland de toegang ontzegd. Gevaar geweken? Nee. Grotere zorg dan om de komst van die imams hier, is de zorg door wie ze waren uitgenodigd. Dat zijn namelijk onze landgenoten.

"Waarin verschillen de twintigduizend salafisten in Nederland met IS?"

De uitnodigende partij is de stichting Romahaa, wat de barmhartigen zou betekenen, uit Den Haag. Romahaa reageert verongelijkt op het intrekken van de visa voor de drie genodigden:

"Men zou hierdoor kunnen denken dat er in Nederland met twee maten wordt gemeten: de vrijheid van meningsuiting is een groot gemeenschappelijk goed, dat ten alle tijden geborgd dient te zijn, behalve wanneer het bepaalde minderheden betreft. Dit gevoel heerst al sinds langere tijd en wordt hierbij alleen maar bevestigd en vergroot."

 

Land van herkomst

Ja, Romahaa, er is hier vrijheid om te zeggen wat je wil, en het is al ontelbare malen gezegd: dat is in het land van herkomst van deze imams en jullie geloof niet het geval. Maar er is meer dan dit kick back-argument over het land van herkomst. En dat meer is dus dat je hier niet alles maar moet willen zeggen. Simpelweg omdat als datgene wat jij vindt dat gezegd, lees: gepredikt, moet worden, ook werkelijkheid wordt, je niet meer alles zult kunnen zeggen. Dat is namelijk het geval in het land van herkomst. Dat is namelijk het geval in de gedachten van deze predikers en dat is de vrees die hier bestaat jegens landgenoten die per se dergelijk gedachtengoed willen importeren. Dit gedachtengoed heet: salafisme. Verwacht van mij geen definitie van het salafisme, u kunt wel raden voor wat voor geloofsopvatting en interpretatie van de islam het staat.

 

Laat mij vrij

Wat Nederland vindt en denkt, is dat ieder in z’n eigen … mag geloven en daar naar mag handelen, maar laat mij vrij! Dat is de vrijheid die we hier met elkaar koesteren. Dit is moeilijk te verenigen met het salafistisch denken. Daar wil men de hele samenleving naar het salafistisch model inrichten. Waarin verschillen de salafististen in Nederland wat dit betreft met IS?

 

Als ik mijn moslimvrienden mag geloven zijn er enkele tientallen salafistische moskeeën in Nederland. Ze zijn niet aangesloten bij het Contactorgaan Moslims en Overheid. Dan spreek je bij elkaar opgeteld over zo’n twintigduizend Nederlanders die de vrijheid van meningsuiting af willen schaffen, die Joden bloedzuigers vinden, die straf willen laten volgen op het zich onttrekken aan het geloof. Voorwaar geen barmhartigheid. Daarin kan de vrije meningsuiter in het Westen deze lieden nog wel een lesje leren. Voor de cijferfreaks: twintigduizend salafisten, dat is meer dan het aantal oud-katholieken, remonstranten en doopsgezinden bij elkaar.

 

Geef les

In na-oorlogs Duitsland had men moeite te weten wat democratie inhield. Langs partijpolitieke lijnen werden stichtingen (Adenauer Stiftung bijvoorbeeld) opgericht om de bevolking weer te leren wat democratie in plaats van dictatuur betekent. Na de val van het communisme zijn deze stichtingen ook actief geworden in de voormalige Oostbloklanden. Voor Nederland en voor heel West-Europa zou het geen kwaad kunnen om te starten met het geven van lessen in de omgang met de vrijheid van meningsuiting.

Deel

met uw netwerk:
Opiniestukken van: Ruben Vis
Lessen in barmhartigheid - 19 februari 2015



Meer opiniestukken:

Bestel online:

Zo wordt u opiniemaker

In dit boek leert u in tien stappen denken en schrijven als een journalist

 

Alleen nog verkrijgbaar via bol.com


Schrijftip van de week

Week 50
Practice what you preach
> Meer